'Menos é máis, cinema para seren a voz de quenes calan'

Máis de 15.000 estudantes de entre 14 e 16 anos do Estado español participaron nesta campaña cuxo fin é sensibilizar e preve-la violencia de xénero a través da séptima arte

O principal obxectivo da campaña ‘Menos é máiis, cinema para seren a voz de quenes calan’ é sensibilizar aos adolescentes obre a violencia machista, expondo as causas da xestación da cultura da agresión e o falso amor como fonte de celos, frustracións e dependencia.

O proxecto, que foi presentada en setembro de 2007 no Festival Internacional de Cine de Donostia-San Sebastián, mostra ferramentas para detectar os contextos nos que se fomenta a desigualdade, promovendo a prevención dos malos tratos e un novo modelo de relación baseado no respecto mutuo, a comprensión e a igualdade.

Segundo a delegada especial do goberno contra a violencia sobre a muller, Encarnación Orozco, este proxecto, que está promovido polo Ministerio de Asuntos Sociais e a delegación especial do goberno contra a violencia sobre a muller, fomenta a consecución de “un cambio no modelo social avanzando no dereito de cidadanía”.

A forza da séptima arte contra a violencia machista

Alumnos de Bacharelato, Formación Profesional, Artes Plásticas e Deseño de Grao Medio educaron contra a violencia de xénero e a favor da igualdade, desde o pasado mes de novembro, a través de catro longametraxes: Douche os meus ollos de Iciar Bollaín, Héctor de Graza Querejeta, e A Escurridiza de Andel Kechiche, e tres curtametraxes, Eramos Poucos de Borja Cobeaga, Sintonía de Xabier Berzosa e Subir e baixar de David Planell.

Para ve-las curtas preme aquí

"A violencia é o medo aos ideais dos demais" Mahatma Gandhi

As mulleres son o motor do cambio na comunidade xitana

Entrevista a Gorka de Luis, coordinador de Pontevedra-Santiago de la Fundación Secretariado Gitano no Faro de Vigo

-Por que azafatas? -É unha actividade que a comunidade xitana acepta de moi bo grao e é moi boa saída profesional. Permite unha formación polivalente que inclúe atención ao público. Ver a unha moza xitana moza traballando de algo que a xente non se espera chama a atención e, ademais, para as familias é un orgullo.

-Parece que é a muller a que provoca este proceso...

-A muller como motor de cambio, dicimos. Nos 60 e os 70 foi o motor de cambio na sociedade española e no rural foi a muller quen tomou moitísimas veces as rendas de todo. Na comunidade xitana está pasando o mesmo.

-Ecotur é un trampolín para traballar noutras entidades. -Así é, pero non é emprego protexido. Non levamos a azafatas para probar nin queremos que o servizo contrátennolos porque "ai, pobriños, son xitanos", en absoluto. Tenemos limitacións, sabemos que non competiremos con empresas de primeira, mais a nosa profesionalidade ten que chegar ao nivel desexado do servizo.

Pincha aquí para ler a entrevista completa

Os problemas do chabolismo

Os barrios marxinais acubillan en Galicia a unhas 4.000 persoas

A pesar da redución da delincuencia, o rexeitamento social retarda a integración étnica

A polémica xurdida a semana pasada porque un centenar de veciños de Vilarchán están dispostos a pagar 250.000 euros a escote para comprar unha casa co fin de que non a adquira unha familia xitana deu a volta a España a través dos medios de comunicación, pero reflicte a realidade das preto de catro mil persoas que actualmente residen en barrios marxinais repartidos por toda Galicia: o camiño cara á integración étnica está a chocar co rexeitamento social por mor de prexuízos nos que pesa máis a historia que a actualidade.

Os poboados ou barrios marxinais -en Viveiro dáse a circunstancia de que os xitanos residen, na súa maioría, nos seus pisos, e non nun asentamento- encóntranse repartidos dunha forma case homoxénea polas catro provincias galegas. A Coruña conta co poboado de Penamoa, onde residen unhas 170 familias; na área metropolitana da cidade herculina tamén se encontran xitanos en Culleredo. Ferrol e Narón, pola súa banda, repártense unhas mil persoas desta etnia, que viven en seis asentamentos. En Ribeira viven preto de 300 xitanos.

En Lugo continúa o poboado do Carqueixo, cunhas 200 persoas, pero pronto desaparecerá, xa que nas súas inmediacións está a construírse o novo hospital. As Lamas, en Monforte, é o principal núcleo xitano no sur da provincia, cunhas 64 persoas. O Vao, con 350 persoas, e dous campamentos en Vilagarcía, reúnen o groso da poboación xitana de Pontevedra. En Ourense localízanse en Maceda e nas vivendas que se construirán en Maside para aloxar a 24 familias.
A vintena de asentamentos galegos están dominados amplamente pola etnia xitana, pero tamén hai integrantes doutras colectividades, como a colonia de húngaros de Ribeira, os moinantes de Carballo, así como romaneses, portugueses e ata grupos que proceden da Europa do Leste.
Un factor común á maior parte das colectividades marxinais é que, a medida que pasan os anos, o chabolismo tende á desaparición e os residentes ou ben se van incorporando progresivamente a vivendas dignas, boa parte delas promovidas polas Administracións, ou alí onde antes dominaban a paisaxe as casetas de chapas de madeira e de ferro oxidado o ladrillo vai gañando terreo, e con el os servizos básicos.

O bum da construción
Ese cambio de costumes ten moito que ver co bum da construción porque, polo xeral, os poboados levantáronse nas inmediacións das cidades hai decenios e, nos últimos anos, o alto valor do chan obrigou á Administración e aos propietarios a articular fórmulas para recuperar esas extensións sen encrespar aos residentes. O sistema que se está empregando é a oferta de vivendas sociais, que non está exento de dificultades, xa que é necesario adaptar a unha nova forma de vida a persoas que naceron, creceron e ata envelleceron en fogares precarios.
Por tratarse de sectores socialmente marxinados, os medios de vida destes colectivos están moi limitados, xa que, como lles ocorre para acceder a unha vivenda digna, a súa incorporación ao mundo do traballo por conta allea encóntrase coa dificultade engadida de que teñen que demostrar non só aptitudes, senón tamén actitudes, por iso é polo que a gran maioría dos integrantes destas etnias víronse obrigados a optar por operar como autónomos e en actividades das que, polo xeral, foxen aqueles que se consideran cidadáns de primeira.

O mundo da chatarra, a venda ambulante, na que domina a de roupa e calzado nos mercadillos, e as atraccións de feira dan emprego a boa parte das persoas que residen nos barrios marxinais de Galicia, que complementan con ocupacións temporais na construción, a estiba portuaria e outros sectores que precisan traballadores para afrontar actividades esporádicas.

Dadas as limitacións que os colectivos étnicos teñen para incorporarse ao mundo laboral, algúns ven obrigados a recorrer a actividades ilícitas, aínda que dirixentes destes grupos aseguran que son a excepción e que ocorre o mesmo cos payos nas mesmas condicións de necesidade. A máis branda quizais sexa o furtivismo, e as duras pasan pola delincuencia.

Rehabilitación complicada
A pesar da fama que teñen os poboados de centros de distribución de estupefacientes, non hai constancia de que fosen detidos membros da etnia xitana nas grandes operacións policiais realizadas contra as mafias galegas. O menudeo de subsistencia é dominante e as toxicomanías non entenden de razas, se seica son máis terribles entre os integrantes destes grupos aos que entrar nun sistema de rehabilitación fáiselles máis complicado polos prexuízos propios e alleos.
Fuentes destas colectividades recordan que, nos seus casos, a droga non só mata aos seus fillos, senón que tamén dificulta a integración social dos seus membros, como se pode comprobar no caso recente de Vilarchán.

Reportaxe de Moncho Ares para a Voz de Galicia.
Esta información foi elaborada coa achega de Fran Espiñeira e Francisco Varel.

+ info: a discriminación por omisión contrasta coa loita interna pola integración

+info: erradicar as chabolas

Test para medir o grao de prexuizos cara aos xitanos

Dende a Fundación Secretariado Gitano levan tempo facendo a campaña de sensibilización social "Conócelos a antes de juzgarlos. Tus prejuicios son las voces de otros".

A palabra xitano leva implícitos moitos significados. A maioría deles asócianse de maneira inconsciente e irreflexiva, e son efecto e causa dos prexuizos. A través de 5 sinxelas preguntas queren evaluar que opinión desperta hoxe en día os xitanos ao resto da sociedade, ao tempo, que te interrogues ti mesmo a ese respecto.

Se queres medir de forma anónima o teu grao de prexuizos ate os xitanos, eles facilitan un rápido test para que o comprobes. Levaraste máis dunha sorpresa.

Face-lo test de prexuizos

Continúa a polémica polo uso ao 50% das 2 línguas no ensino

Arrinca o curso coa agardada continuación da polémica sobre o decreto de galeguización do ensino. Por unha banda a Confederación Intersindical Galega denunciou que boa parte dos profesores e alumnos ignoran que idioma se debe empregar en cada materia e que moitos centros aplicarán o decreto ao mínimo porque a aplicación do mesmo comezou tarde. Pola súa banda, a responsable de educación do grupo do PPdeG, Manuela López Besteiro, presentaba onte unha proposta non de lei para modificar o decreto, alén de advertir que “se o galego é imposto acabará sendo odiado por alguén”.

Por outra banda, arredor do 3% dos estudantes que asistirán a clase este ano en Galicia son inmigrantes, o que sitúa a nosa comunidade entre as autonomías españolas con menos alumnado estranxeiro.

As Nacións Unidas aprobaron a "Declaración dos Dereitos dos Pobos Indíxenas"

Protexerá aos máis de 370 millóns de persoas que integran estas comunidades

Estados Unidos, Canadá, Australia e Nova Zelandia votaron en contra do texto

A Asemblea Xeral da ONU aprobou, tras dúas décadas de negociacións, a Declaración de Dereitos dos Pobos Indíxenas, que protexerá aos máis de 370 millóns de persoas integradas en 5.000 comunidades en todo o mundo. O texto, ratificado por 143 votos a favor, 4 en contra e 11 abstencións, constitúe un fito histórico para o movemento indíxena, cuxos intentos por lograr que se respectasen os seus dereitos quedaron relegados durante anos nos corredores do organismo internacional.

Os catro votos negativos foron de Estados Unidos, Canadá, Australia e Nova Zelanda. A declaración, de 46 artigos, establece os estándares mínimos de respecto aos dereitos dos pobos indíxenas, que inclúen a propiedade das súas terras, os recursos naturais dos seus territorios, a preservación dos seus coñecementos tradicionais e a autodeterminación. O embaixador adxunto de Perú ante a ONU, Luís Enrique Chávez, quen presentou o documento ao pleno da Asemblea Xeral, sinalou na súa intervención que se tiña a oportunidade e a responsabilidade de colmar un baleiro na protección dos dereitos humanos. Dun grupo de seres humanos que, segundo testemuñan os diferentes mecanismos de protección dos dereitos humanos, está entre os máis vulnerables, alertou. Segundo explicou o embaixador de Australia ante a ONU, Robert Hill, o seu país votou en contra porque se outorgan dereitos ás poboacións indíxenas que entran en conflito cos do resto da poboación e co marco constitucional dos países democráticos.

O medo de Australia e Canadá

Australia expresou a súa oposición ao uso do termo autodeterminación, que máis ben está relacionado con situacións de descolonización... non podemos apoiar un texto que pon en perigo a integridade territorial dun país democrático, agregou. Canadá, de igual xeito, apuntou que o documento non se adecúa á súa lexislación en materias como a propiedade de terras, a súa explotación ou as forzas armadas.

Hai que lograr un equilibrio entre estes dereitos dos pobos indíxenas, o Estado e as terceiras persoas, indicou o embaixador canadense ante a ONU, John McNee. Pola súa banda, o secretario xeral da ONU, Ban Ki-moon, celebrou a adopción da declaración de dereitos e instou a que os estados membros asegúrense que a súa visión póñase en práctica, dixo o seu portavoz, Michele Montás. Pola súa banda, a organización Survival recordou que a Declaración foi debatida durante preto dun cuarto de século. Anos nos que vimos como moitos pobos indíxenas, como os akuntsu e os kanoê en Brasil, foron decimados e outros, como os innu en Canadá, levados ao abismo, manifestou a ONG Survival.

Os xitanos galegos de hoxe en día

O Pobo Xitano, minoría étnica que no Estado español que ten sufrido ao longo dos derradeiros cinco século persecucións, discriminación e racismo, está actualmente pelexando arreo para lograr a integración na sociedade.

Dende o noso blog pretendemos divulgar novas dos xitanos que contribúan ao maior coñecemento da súa cultura e das súas problemáticas, procurando evitar as actitudes negativas e de intolerancia e racismo, que se amosa constamente entre a cidadanía e os medios de comunicación de masas. A nosa actitude é nada na crenza de que as doctrinas ou políticas de discriminación racial, cultural, sexual, económica (marxinal-pobreza), relixiosa, ideolóxica, de cor ou orixen étnico son científicamente falsas, socialmente inxustas e perigosas, e éticamente condeables.

Nova pubricada no Faro de Vigo:
El pueblo gitano reivindica su cultura y sabiduría popular. Se acabó para ellos la época errante del carromato. En estos momentos hay 312 gitanos censados en el municipio de Ourense, la gran mayoría trabaja, lleva a sus niños al colegio y están arropados por una asociación que preside Raúl Salazar. Han celebrado la Semana Cultural Gitana, para dar a conocer los trabajos de formación que realizan en colaboración con el Concello de Ourense y para reívindicar algunos aspectos de su cultura popular.

"Somos muchos y estamos trabajando a fondo por la integración y además sumamos ya muchos votos, deben tenemos en cuenta", bromeaba Raúl Salazar presidente de "Chanela", la Asociación Gitana de Ourense y, de la Federación de Asociaciones Gitanas de Galicia, tras la presentación de los actos de la semana cultural, que tuvo lugar en la sede del colectivo gitano y en el que participó además Amelia Belmonte, responsable del Área Social del Concello que promueve esta iniciativa.

Hace sólo 27 años que los miembros del pueblo gitano fueron reconocidos como ciudadanos de pleno derecho y deberes, lo que les obliga a respetar los cánones oficiales, económico y políticos del país en el que viven.

+ en Faro de Vigo, edición Ourense

Coñeces os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio?

Sabías que a nutrición e a saúde básicas para todas as persoas do planeta custarían 13.000 millóns de dólares ao ano... e Europa e Estados Unidos gastan 17.000 millóns en comida para mascotas? Ou que para lograr a educación primaria universal en 2015 necesítanse polo menos 18 millóns de profesores e profesoras máis? Ou que no ano 2000 cada vaca europea recibiu 760 euros de subsidio da UE mentres cada persoa en África subsahariana recibiu pouco máis de 6 da mesma institución? Sabías, finalmente, que o consumo de auga en mal estado provoca máis mortes que a guerra ou o terrorismo? Se non sabías todo iso, quizá debas coñecer aínda máis os Obxectivos do Milenio.

O 8 de setembro do ano 2000, 189 Xefes de Estado e de Goberno reuníanse na sede das Nacións Unidas de Nova York no chamado Cume do Milenio cun claro obxectivo: transmitir a políticos e cidadáns, a sociedades e gobernos, que a erradicación da pobreza mundial debía ser unha prioridade para todos e todas. Con esta motivación como pano de fondo, subscribiron a Declaración do Milenio, pola que se comprometían a acabar coa pobreza e o fame a través de oito retos concretos, os denominados Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio (ODM).

Os primeiros sete obxectivos fan referencia á erradicación do fame e a pobreza, á educación primaria universal, á igualdade de xénero, á redución da mortalidade infantil e maternal, á detención do avance do VIH/SIDA, paludismo e tuberculose e á sustentabilidade do medio ambiente. O Obxectivo 8 céntrase en fomentar unha asociación mundial para o desenvolvemento a través da materialización dun compromiso firme que axunte recursos e vontades en forma de alianzas entre países ricos e pobres.

TODOS OS OBXECTIVOS DO MILENIO EN POBREZA CERO

discriminación laboral

Las gallegas cobran de media un 27% menos que los hombres.

+información

A vergonza de Valencia

Un centro de acollida xa!!

Por xustiza!!

Ve-lo video premendo aquí.

Producido por Pluralia Tv

Cidadáns de segunda

É unha reportaxe de Telemadrid, que trata sobre a situación dos inmigrantes en Cataluña e os problemas coa educación dos seus fillos en castelán. Ver a reportaxe.

Trinidad Muñoz Vacas, antropóloga: "As mulleres xitanas somos rompedoras"

Afirma que os grupos desta etnia asentados en Galicia son "máis pechados" que os de Andalucía.

Trinidad Muñoz Vacas (Córdoba, 1963) recoñece que o seu paso pola universidade abriu portas ás súas irmás e primas menores. Ademais, a súa familia tivo a sapiencia de non pecharse, matiza, resultando por iso decisiva para que na actualidade atesoure un brillante currículo profesional.

Licenciada en Antropoloxía Social e diplomada en Maxisterio, é experta en problemas de diversidade; traballa nun proxecto europeo de integración con xitanos romaneses; e está preparando a súa tese doutoral sobre A toma de poder da muller xitana. Pronunciou unha conferencia en Vigo con motivo do Día Internacional do Pobo Xitano.

Le-la entrevista

‘Pobreza Cero’, nova candidata ás eleccións do 27 de maio

A súa candidatura presentouse o 7 de maio en varias cidades españolas co fin de presionar aos partidos políticos ao redor da loita contra a pobreza. A Coordinadora de ONG de Desenvolvemento de España (CONDE) presenta a candidatura simbólica de Pobreza ‘Cero’ ás eleccións autonómicas e municipais do 27 de maio, co fin de reivindicar medidas “concretas e eficaces” na loita contra a pobreza. Segundo especificou a CONGDE, “os programas electorais dos principais partidos políticos non inclúen a loita contra a pobreza, esquecendo así o papel fundamental que Concellos e Comunidades Autónomas han de cumprir para axudar a máis de oito millóns de persoas no mundo”.

Impulsadas por algunhas Coordinadoras Autonómicas de ONG e plataformas cidadás que, a nivel local e autonómico, traballan para pór fin á pobreza, as reivindicacións centraranse na sinatura e posta en marcha de pactos contra a pobreza aos que se subscriban todos os partidos políticos e cuxo contido sexa asumido por estes cando gobernen. Outras das propostas presentadas durante esta presentación refírense á mellora e o aumento da Axuda Oficial ao Desenvolvemento (AOD), e a consecución dos oito Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio.

Ademais, en Sevilla, Zaragoza, Vigo, A Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense e Pontevedra farase público o ‘programa electoral’ da nova candidata: ‘Pobreza Cero’.

Que nos vexan, que nos oian. Polo recoñecemento e a plena participación

En Europa e en España asístese a un dos maiores cambios sociais e culturais dos últimos tempos. Non o encabeza a tecnoloxía, nin o militarismo, nin sequera o chamado fenómeno da globalización de capitais, nin ningún dos factores que noutros séculos protagonizou o auxe deste pequeno recuncho do globo. Protagonízano as persoas, os seres humanos, a mestura de homes e mulleres de diversos pobos, de orixes variadas, de culturas diferentes, de experiencias vitais e de afectos, con todo, próximos. Moitos pobos de Europa, nun marco de convivencia democrática, facendo nacer unha aposta por unha sociedade intercultural, multiétnica e de pluralismo relixioso e linguístico, que fai desta pluralidade a súa fortaleza e a súa proposta política fronte a outros modelos pechados, xeradores de unilateralidade e de unidimensionalidade. Dentro da construción deste novo espazo de consenso e desta nova sociedade os inmigrantes somos un actor máis, con iguais aspiracións e con iguais esforzos e deberes. Porque a sociedade cambia e debe incorporar estas novas realidades. Tamén para os inmigrantes está aberta a utopía de participar plenamente na construción dun modelo de convivencia onde todos e todas teñamos cabida en pé de igualdade de recoñecemento e de oportunidades. Os inmigrantes como unha categoría que aglutina non só aos vindos doutros lugares, senón tamén as novas relacións establecidas aquí, os fillos de quen viñeron antes, as familias mixtas e unha gran parte da sociedade nativa que convive, respecta e fai seus moitos dos valores, propostas e sentimentos da inmigración. Todos somos inmigrantes. Pero lamentablemente os inmigrantes non contan na actualidade co mesmo recoñecemento, co mesmo respecto, cos mesmos dereitos. E este anacronismo debe cambiar se queremos aspirar a unha sociedade máis xusta e democrática. Por iso quen asinamos este manifesto eliximos apostar pola visibilidade. Que nos vexan, que nos oian, que nos recoñezan. Facémonos visibles, farémonos cada vez máis visibles, reclamaremos cada vez máis a nosa visibilidade e a nosa presenza porque con iso queremos apelar á cidadanía, aos axentes sociais, aos axentes políticos, para que reconsideren a actual situación na que os inmigrantes non podemos participar plenamente na vida política e social da nova sociedade. Apelamos a unha reconsideración das regras de xogo non en beneficio propio, senón da sociedade, non en apelación dun privilexio, senón dunha causa de xustiza. Por iso chamamos a que se exerza de forma simbólica por parte de quen apoian os nosos anhelos o “voto” polo “si” do dereito ao voto dos inmigrantes.

Nós votamos si.

Para asinar o manifesto: AESCO, América-España, solidaridad y cooperación

Os xitanos galegos por fín na Universidade

A escolarización de raparigos calés en primaria xa é de máis do 90%, pero na secundaria non chega ao 40%. Aínda hai moi poucos titulados en Galicia e os casos coñecidos son de mulleres.

«En mi casa me obligaban a ir todos los días al colegio»
«No todos somos ladrones, drogadictos y olemos mal»

Xitanos e universitarios. De entrada, a combinación parece tan difícil como querer mesturar aceite e auga. En Galicia, onde viven uns 9.000 xitanos, esa combinación resulta aínda máis estrana. Cóntanse cos dedos dunha man os calés galegos que fixeron ou fan unha carreira. A primeira en abrir camiño e acceder á educación superior foi María José Jiménez Cortiñas (fai case dez anos aprobou a selectividade e matriculouse en Traballo Social); seguiulle a súa irmá Irene, profesora, e agora é Zaida Jiménez Jiménez, de 19 anos, a que tomou a substitución e estuda Educación Infantil.

Pode haber algún caso máis (os denominados xitanos invisibles, que estudan pero non recoñeceron as súas raíces publicamente), pero a cifra final de titulados xitanos segue sendo minúscula. «Para chegar á Universidade hai que motivar e reforzar ao alumno desde cuarto ou quinto de primaria, con 10 anos. A comunidade xitana vai moi atrasada nisto», explica Santiago González, coordinador en Galicia da Fundación Secretariado Xeral Xitano. Aínda que a escolarización dos nenos calés mellorou moito pasouse do 65% a máis do 90% en primaria, e dunha presenza case nula ao 40% en infantil-, en secundaria a taxa apenas alcanza o 40%. «Aí está ou problema. Moitos deixan os estudos entre vos 12 e os 16 anos», apunta González. «O nivel de expectativas de éxito académico dos pais xitanos respecto dos fillos aínda é baixo e o tema cultural pesa. Moitos nenos convértense en adultos sen vivir a adolescencia, e comezan a traballar, casan e teñen fillos moi cedo», engade. «Cada paso é complicado, pero a mentalidade vai cambiando», asegura Raúl Jiménez, presidente da Federación Galega de Asociacións Xitanas. E ese cambio empezou polas mulleres. De todos os xitanos titulados en España, só dous de cada dez son homes. «A muller xitana é máis consciente de que estudar daralle prestixio, o seu lugar na sociedade actual. E transmitirán esa inquedanza aos seus fillos e estes terán un maior nivel educativo», afirma Santiago González. «As novas xeracións chegarán a máis e nun futuro veremos tamén médicos xitanos, avogados xitanos e psicólogos xitanos», conclúe Raúl Jiménez.

Artigos relacionados na Voz de Galicia

soamente un 15% de listas as elecións municipais van encabezadas por mulleres

Según informa o diario "El Pais", apesar da nova lei de igualdade, soamente un 15% de listas galegas as elecións municipais van encabezadas por mulleres... "Por partidos, el Bloque es el que más candidatas aporta (más de 60) seguido por el PSdeG (42) y el PP que sólo presentará a 29 mujeres como cabezas de cartel."

Que nos van contar en As Pontes.
Eu quero xa poder votar por unha alcaldesa.