As Xornadas da Terra deste ano versarán sobre a memoria histórica

Cartace enviado por Hugo Arias.

A asociación Hume das Pontes presentou o número un da súa revista histórica

Tras seis de anos de vida, a Asociación de Estudos Históricos Hume das Pontes dá un paso máis na súa labor de traballar para crear conciencia local sobre o patrimonio histórico do municipio e pon a andar a revista “Hume”, que persegue os mesmos obxectivos.

O primeiro número desta publicación presentouse onte na biblioteca municipal do Concello. O acto estivo presidido polo profesor Carlos Breixo, colaborador habitual da asociación, e polo presidente da mesma, Xavier Martínez. Ademais, tamén participaron varios dos colaboradores da publiciación así como algún dos membros da revista Cátedra de Pontedeume.

“Hume” nace con carácter anual e co fin de reivindicar o patrimonio cultural, histórico e artístico das Pontes. Por elo, o artigo central da revista adicarase sempre ao estudo da vida dalgún pontés destacado por dar parte da súa vida a traballar polo pobo. Así, o número un da revista centrase na biografía de Enrique Rivera Rouco, un dos párrocos máis comprometidos coa vila. O artigo corre a cargo de José María López Ferro, que realiza un extenso traballo analizando minuciosamente a vida e obra de Rivera Rouco.

A revista complétase con outros cinco artigos de investigación. O profesor ortegano Carlos Breixo adica varias páxinas ao estudo da Ponte de Ferros, a máis importante de todas as que atravesan o municipio. O traballo de Breixo data a construcción no ano 1621, afonda na orixe da mesma, no autor así como en diferentes datos relacionados coa histórica ponte. O presidente da asociación Hume escribe un artigo sobre a igrexa parroquial de Salvador de Pina. Trátase dun traballo de investigación ao que Xavier Martínez adicou varios anos. Nel afonda, entre outros, a historia do templo, a súa imaxinaría ou a orixe das súas cofradías. A prensa pontesa é outro dos temas abordados neste primeiro número da revista. Xosé María López Fernández investiga o diario “La Unión” que en 1915 sacou varios exemplares a rúa. Hai tamén espazo para a memoria oral da vila a través dun traballo etnográfico realizado por varios colaboradores. Unha entrevista co director do corto rodado nas Pontes “Reflexo de lembranza”, Roberto Rego, pecha este primeiro número de “Hume”.

A revista poderase adquirir a partir da vindeira semana en calquer librería da vila por cinco euros. Tamén se pode consultar na biblioteca do municipio.

Nova extraída do Diario de Ferrol

Os restos dos catro ponteses asasinados fai setenta anos foron inhumados onte nas Campeiras

Segundo publicou o xornal A Voz de Galicia, o matrimonio Manuel Ramos Fernández e Juana Ferreiro, e dous dos seus fillos, Manuel de 28 anos e José de 18, asasinados o 22 de agosto de 1936, semanas despois do estalido da Guerra Civil española, foron inhumados onte no cemiterio das Campeiras, nas Pontes.

Fai setenta anos, os restos do que fose tenente de alcalde das Pontes entre 1931 e 1936 e da súa familia, foron enterrados nunha fosa común sen nomes nin lápidas identificativas. A iniciativa da Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica, os cadáveres foron exhumados en agosto do 2006.

Desde ese momento, os restos permaneceron na Universidade do País Vasco, onde se emitiu o certificado de autenticidade dos cadáveres.

Manuel Ramos e familia foron enterrados onte no panteón familiar en presenza dos máis achegados e os dirixentes da asociación.

Nova relacionada no xornal EL MUNDO

As mazás do Eume, patrimonio botánico e gastronómico

Productores da comarca unense para promover hortas en familias e colexios

A comarca do Eume está que se sae en materia gastronómica. Se xa fachandeaba de ter os mellores grelos e o mejoll requeixo, agora faino cas súas froitas. A Consellería de Medio Rural recoñece que o 25% das modalidades de mazás a conservar en Galicia atópanse no antigo feudo dos Andrade.

E agora acaba de costituirse a Asociación Galega da Froita Autóctona do Eume ca meta de fomentar o seu cultivo tanto nas hortas familiares como nas propias escolas. Juan Bautista Marcote, secretario da entidade, explica que "primeiro faremos un campo de ensaio nas parroquias do Ombre e Doroña, con mazás catalogadas dende os anos 70".

Marcote queixase de que "se perdera o cultivo da árbore, as fincas só se dedican a dar froitos pero de xeito abandonado". Para poñer fin a este estancamento, potenciarase o cultivo en hortas familiares "pero sen explotación industrial". Ahí recórrese á memoria histórica: "Ata mediados do século XIX o Eume daba moitas froitas, e entón naceu a famosa Festa das Peras".

Despois promoverase a plantación de maciñeiras en escolas: "Que esperte a mentalidade sobre o coidado da froita, que se poña en valor". Ofertaranse cursos en parroquias e divulgarase o producto en festas. Por último, rescataranse outras pezas autóctonas: a cereixa e a pera Urraca.

NOVA DO CORREO GALEGO

Carta a mis amigos franquistas, filofascistas y especies similares

Nós tamén queremos lembrar o día de hoxe, no que se cumpre o 32º cabodano da morte do dictador militar Francisco Franco, alias o Caudillo, alias o Salvador, alias o enano fascista, e un largo etc. que todos coñecemos. Vaia con Dios.

Atopamos unha emocionada carta de Bernat Vidal Arbona aos seus queridos compatriotas, no seu blog Café para Todos, que con algo de sorna e moita sinceridade, expón o sentir de moitos españois un día como hoxe.

Queridos compatriotas,

1. Hoy se celebra el 32º aniversario de la muerte del dictador Francisco Franco. El acontecimiento no pasa desapercibido para quienes nos ilusionan los temas políticos e históricos. No obstante, no voy a entrar a discutir absurdas polémicas reavivadas recientemente sobre quién empezó esa macabra contienda protagonizada por Franco, pues el levantamiento hostil y autoritario de la derecha española contra la legalidad democrática y constitucional republicana es un hecho evidente. Me sorprende tanta fiebre autojustificatoria al respecto.

En este sentido, simplemente quiero señalar un dato que creo que es, al menos, significativo. Ciertos partidos políticos y medios de comunicación acusan al actual Gobierno de "reabrir heridas" entre los españoles a propósito de la recuperación de la Memoria Histórica y la rehabilitación de las víctimas del franquismo. Simplemente me limitaré a constatar dos hechos: primero, que como oyente más o menos asíduo de la Cadena SER y lector de EL PAÍS puedo certificar que no oigo absolutamente nada sobre "venganzas" contra la derecha por esa dictadura franquista de 40 años de duración; no obstante, en segundo lugar, sí puedo certificar que, como oyente esporádico de la Cadena COPE y lector habitual de EL MUNDO y LIBERTAD DIGITAL, sí he oído y leído numerosas referencias (fascículos, coleccionables, crónicas...) sobre la Guerra, la dictadura y el franquismo. ¿Quién es, pues, que reabre las heridas?

Seguir lendo a carta en Café para todos

IV XORNADAS DE ESTUDOS HISTÓRICOS DA ASOCIACIÓN HUME

IV XORNADAS DE ESTUDOS HISTÓRICOS HUME
16, 23 e 30 de novembro de 2007
Ás oito e media do serán na Biblioteca municipal das Pontes

Organiza:
Asociación de Estudos Históricos HUME

Colabora:
Concello das Pontes

Seguindo coa liña de traballo da asociación, presentámosvos este ano as que son xa as cuartas xornadas de estudos históricos, nas que contaremos coa presenza dos investigadores Xosé María López Fernández, Ovidio García Pazos e Antonio Somoza Cayado.

Un ano máis agradecervos a presenza nestas xornadas, que agardamos sexan do voso agrado.

Queremos aproveitar ademais estas liñas, para facer fincapé nas graves alteracións das que está sendo obxecto o noso patrimonio arqueolóxico.

Cremos positivamente que unha sinxela modificación das actuais políticas en materia de infraestructuras, posibilitarían a salvagarda da integridade dos bens ameazados, así como futuras intervencións de restauración e posta en valor.

A Directiva

PROGRAMA:
16 de novembro
Xosé María López Fernández

Membro de Hume e estudante da Diplomatura de Biblioteconomía e Documentación da Universidade da Coruña, abre as IV Xornadas cunha análise ao respecto da publicación periódica La Unión. Periódico Independiente de Puentes de García Rodríguez

A exposición é froito da elaboración dun pequeno traballo de investigación para unha das asignaturas da súa diplomatura. Partindo dunha análise formal da obra preséntanos aspectos relacionados coa propia historia do xornal e coa súa evolución no tempo.

Cabe sinalar ademais que este estudo é o único que existe na actualidade sobor deste xornal, o que o convirte nunha fonte de referencia fundamental para o estudo da publicación.

23 de novembro
Ovidio García Pazos

Veciño das Pontes, xubilado de ENDESA é unha persoa cunha inquedanza especial: a música popular.

Leva varios anos recompilando datos de todo aquelo que está relacionado coa música no noso concello e na comarca: orquestas, músicos, fotos antigas, documentos, carteis das festas, cantigas...

Na actualidade, conta cunha detallada información sobre a música popular; datos que, de non ser recollidos por el, perderíanse para sempre; datos que lle dan o carácter de arquivo vivinte no que a música se refire. Moita desta información, inédita, poderemos descubrila nestas xornadas.


30 de novembro
Antonio Somoza Cayado

Licenciado en Humanidades (Lugo, 2002)

Leva publicados diferentes traballos de investigación sobre a Segunda República, entre os que destacan:
"A Segunda República no concello de Lugo: análise da súa dinámica política a través das fontes hemerográficas" 2004
"As organizacións luguesas de esquerda baixo a Segunda República" 2005
"Interinidade e conflitividade: a dinámica institucional do Concello de Lugo na Segunda República" 2007

Na actualidade está a realizar a Tese de Doutoramento no Departamento de Historia Contemporánea e de América da USC. Traballo que leva por título: "Construción e destrución da cidadanía: dinámica social e política da provincia de Lugo na Segunda República e os primeiros anos do Franquismo (1930-1950)”

Nestas xornadas falaranos dun tema que está moi de actualidade como é a Memoria Histórica. Descubriremos da súa man as diferentes características que definen esta época.

As Encrobas, a diálogo aberto

Texto de alismile en amigus.org:

La voz en off de una señora nos dice que sólo mentiéndonos en su cabeza y viendo lo que ella ve podría lograr que entendiésemos As Encrobas. Así empezaba "As Encrobas. A ceo aberto". Y no sé si el documental lo consigue, pero al menos nos acerca mucho a lo que ocurrió allí en los 70 y a lo que sigue ocurriendo a día de hoy.

La sorpresa de los niños de la época al ver a los más viejos del lugar coger sus aperos y alzarlos en contra de la injusticia, que en aquellos momentos se materializaba en una barrera de guardias civiles repartiendo palos. La imagen de una anciana cogiendo por la solapa a un picoleto, con la mayor de las valentías, y exigiéndole que se fueran de allí. Las lágrimas de emoción que asoman en los ojos de los entrevistados al rememorar los sucesos. El recuerdo a la valentía de las mujeres de la aldea, que formaron primera fila de una barrera en la que llevaron más palos que alegrías. Moncho Valcarce. Un joven electrocutado. E incluso la exposición de los jefes de Limeisa, contándonos esa relación tan amigable y ese trato tan cordial y agradable con los vecinos e incluso que nos digan que respetan ¡al máximo! el medio ambiente. Todo esto y más. Son relatos de una historia con la que el director quería trasladarnos el sentimiento que lo acompaña desde pequeño, cuando empezó a entender lo que allí estaba pasando, hasta hoy, cuando ya ha visto desaparecer muchas aldeas de la forma más rastrera. El sentimiento de injusticia, creo, fue generalizado entre los espectadores.

El paralelismo con la historia de As Pontes se puso de manifiesto en la mesa redonda que siguió a la proyección, con las intervenciones de Xose Bocixa, el director, Servando Rochela, vecino de As Pontes, y un vecino de Cerceda miembro de la asociación vecinal A Lousa, además de las del propio público asistente, que formulaba sus preguntas y opinaba desde su propia historia. Se abría así un debate muy interesante, donde si algo quedaba claro es que la gente no dejó pisotear sus derechos por unas empresas que no jugaron limpio.

Rochela nos contaba cómo boicoteaban, tirando de una cuerda, las cintas de la mina para parar la producción. Cómo después tuvieron que hacerlas "descarrilar". Cómo la empresa pretendió expropiar a precio de saldo, como quien va a un todo a cien, ofreciendo cantidades irrisorias, unas 5 veces inferiores a lo que por ley correspondía, pero acompañando la oferta con un puesto de trabajo, para luego exigir, desde dentro, la venta de otras tierras... Y cómo unos callaron y otros siguieron peleando.

El vecino de A Lousa, cuyo nombre desconozco, también nos contaba lo que está viviendo ahora. Viven pegados al parque de carbones, dado que la empresa no quiso comprar esos terrenos, saltándose cualquier tipo de perímetro de seguridad. Todos los días dejan los alimentos recién cogidos de la huerta en vinagre, para que se le caiga el polvo acumulado del carbón. Todos los días la ropa que dejan a secar vuelve de color negro a casa. Todos los días respiran mierda. El sulfato cálcico de las emisiones supuestamente les iba a venir de perlas para las tierras y sin embargo allí hay hasta titanio. Desde retener a tres personajes, por los que les vino la guardia civil a chaparrón, hasta cortar la carretera ellos solos. No saben ya qué hacer. "Ata que matemos a un non nos farán caso", afirma su madre siempre. Piden soluciones y pasan de ellos, es la razón de su asociación.

También se plantearon cuestiones de cara al futuro. Como la de reclamar la devolución de las tierras por parte de unos 140 expropiados o el qué sucederá cuando cierre la mina y tengamos un lago. Xose Bocixa comentaba que la única forma de conseguir que el uso y disfrute de sus futuras instalaciones sea público pasa por reclamar la reversión de las tierras.
También hubo mención a Choiva Ázeda, organizadores del evento, que fueron los grandes obviados por algún medio de comunicación.

No me extiendo más, ahora es turno de que contéis vuestras impresiones del documental, pero sobre todo que compartáis vuestras experiencias sobre las expropiaciones en As Pontes. Así que os invito a que lo hagáis aquí.

Visitar este enlace: amigus.org

Unha historia de trinta anos de loita con moito paralelismo

Bocixa presenta nas Pontes «As Encrobas. A ceo aberto», e un debate con afectados polas expropiacións dos setenta

Hai historias que serven para informar e outras para entreter; pero algunhas serven para reconciliar vidas, veciños e recuperar a memoria dun pobo. Así ocorre co testemuño de trinta anos de loita e resistencia que quedaron plasmados no documental As Encrobas. A ceo aberto , unha produción dirixida e realizada por Xosé Bocixa que se proxecta hoxe ás seis da tarde na Casa Dopeso das Pontes. A esta proxección seguiralle, a partir das sete e media da tarde, un coloquio con Bocixa e veciños das Pontes e Cerceda afectados polas expropiacións da mina de carbón nos anos setenta.

Este documental conta a historia do conflito vivido na localidade de Cerceda nos anos setenta debido á aprobación dun decreto polo Goberno de Franco no que autorizaba a Fenosa a expropiar para quedar co val da parroquia das Encrobas. Os terreos eran cobizados pola empresa porque baixo esa terra escondíase un mineral moi valioso: o carbón.

Este feito marcou unha etapa histórica en Galicia. O 15 de febreiro de 1977, centos de campesiños, sobre todo mulleres, subiron ao alto do val a defender as súas terras. Douscentos gardas civís co seu capote, o seu tricornio e o seu fusil tiñan orde de cumprir o trámite burocrático da expropiación. Os labradores, moitos deles con máis de setenta anos, resistiron as cargas e negáronse a abandonar as súas terras. A revolta fíxose eco en todo o país e ata na prensa internacional, polo que Fenosa aceptou, días despois, negociar cos campesiños mellores prezos para comprar as súas terras.

Con toda esta historia, cos seus comezos nos setenta e a súa prolongación no futuro, Xosé Bocixa construíu un documental que hoxe leva ás Pontes «polas similitudes que existen entre a historia desta localidade e Meirama», explicou o director. Bocixa naceu na parroquia das Encrobas e viviu a través dos seus ollos de neno como Fenosa instalábase no val e como se repetían os enfrontamentos e ataques. «Non 77 eu tinga 10 anos, e ver a revolta foi impresionante», recorda.

Documentos e recordos

Bocixa mestura na súa reportaxe audiovisual o testemuño e a documentación achegada polos veciños, técnicos, políticos, empresarios e ecoloxistas, cos seus propios recordos, en ocasións infestados de luz -«era un val moi fértil, onde abundaba a froita»-, ou de imaxes terroríficas e dolorosas: «Non cemiterio as fendas invadían as lápidas, e vos ósos dúas nosos mortos quedaban ao descuberto e saían á superficie». O director continúa relatando que «entre ou 76 e ou 77 comezaron vos intentos de ocupación e pouco a pouco ou val foise convertendo nun burato de tres quilómetros de longo e foron caendo tódalas aldeas. A xente seguía vivindo en casas con fendas nas que collía unha man, ou que forzou ou proceso de venda».

Bocixa sostén que a historia continúa: «Hoxe aínda segue habendo mobilizacións e xuízos por este asunto. Non val onde extráese ou carbón hai xente vivindo de xeito illado, e na parte alta, xunto á central, hai unha aldea de corenta casas. Viven en condición pésimas pola contaminación, e non hai forma de recoller cultivos limpos».

Asegura que non tivo ningún problema para atopar os testemuños nin para que falasen, ao contrario. «Vos problemas hóuboos ao longo destes vintecinco anos, nos que Fenosa conseguiu enfrontar aos veciños. Ou documental serviu, en certa maneira, para reconciliarse de novo».

Hoxe mantense erguido na zona un enorme buraco da mina de lignito e a cheminea da central térmica de Meirama, pero poucos coñecían o sufrimento e as alegrías que xerara a súa instalación. «Vos máis novos non sabían toda esta historia e acolleron ou documental con moita curiosidade e interese», declarou Bocixa. Con esta mirada ao pasado desde o futuro, os mozos puideron reencontrarse coa súa historia, cargada de contradicións e de paixóns.

PD: Acto organizado pola Asociación Choiva Azeda.

"As encrobas. A ceo aberto" este sábado na Casa Dopeso

CASA DOPESO- AS PONTES
Sábado 10 de Novembro
18:00 horas – Proxección de “AS ENCROBAS, A CEO ABERTO”
19:15 horas – Mesa Redonda
X.Bocixa (realizador do documental)
Cidadáns de As Pontes Expropiados nos anos 1.970.

Para ver o trailer preme aquí ou no título da entrada.

O documental rematado en maio deste 2007 relata o conflicto vivido nesa localidade de Cerceda nos anos 70 debido as expropiacións aprobadas polo goberno de Franco, para Fenosa facerse co val da Encrobas.

Logo duna etapa considerada histórica en Galicia pola loita librada polos labregos, a mina comezou a súa actividade e aí comezou a verdadeira e brutal destrucción. Casas derrubadas, persoas illadas.... hoxe aínda moita xente vive nas Encrobas unhas condicións indignas que sufriu ó longo destas décadas e segue a mobilizarse por unha vida digna.

O concello transformouse coa chegada da mina de carbón, Central Térmica, Sogama...

Labregos, técnicos, políticos, empresarios, ecoloxistas....falan sobre estes 30 anos e recuperamos imaxes imprescindibles na nosa historia recente.

Cal é o futuro de Cerceda?Hai voces para todos os gustos

Contacto: 620599007

Co-producción: Videa Films- Ignacio Benedeti Cinema

Dirección-Guión-Realización: Xose Bocixa

Producción executiva: Xosé Zapata, Xosé Bocixa

Dirección Fotografia/ Cámara: Benjamín Trillo

Son: Roi GilRealización/ Edición: Mon MoaresProducción: Emi Candal, Albero LobelleEléctricos: Paco Ramos, Roi Carballido

Banda orixinal : Roi Gil, Xavier Díaz. Dios Ke Te Crew

Foto Fixa: Pilar K

Logo da publicación da película na colección de cine galego 07. o filme proxectarase no Festival Internacional de cine de Ourense os días 19 e 21 de este mes.

Tamén se estrea na Coruña o vindeiro 15 de novembro ás 20:00 na Sala Fonseca con posterior mesa redonda na que participará Manuel Muñíz (sociólogo), veciños e veciñas das Encrobas e o propio director. Organizan Foro Cívico, CRMH (Comisión pola recuperación da memoria histórica), A Moncho Valcarce e Colectivo Urbano Lugrís.

O Museo do Pobo Galego cumpre 30 anos mentres procura formas para a súa persistencia no tempo

O herdeiro do Museo Etnográfico creado en 1932 polo Seminario de Estudos Galegos celebra o próximo 29 de outubro tres décadas de existencia, buscando fórmulas para a súa continuidade. Así o manifestaron onte o seu director, Carlos García, a secretaria, María Xosé Fernández e o presidente do Padroado, Isaac Díaz Pardo.

O 29 de outubro de 1977 resucitaba unha iniciativa do Seminario de Estudos Galegos frustrada pola ditadura de Francisco Franco, o Museo Etnográfico, instalado en 1932 no Colexio de Fonseca de Santiago para cumprir un vello desexo que partía do Rexurdimento. Trátase do Museo do Pobo Galego, situado agora no antigo convento de San Domingos de Bonaval, e que celebra nestas datas o seu 30 aniversario con distintos actos culturais.

A institución, xurdida da sociedade civil, afronta agora unha nova etapa na que se cuestiona o modelo para asegurar a súa continuidade, debido á falta de relevo xeracional. Así o puxeron de manifesto onte o director do Museo, Carlos García; o presidente do Padroado, Isaac Díaz Pardo, e a secretaria, María Xosé Fernández, na roda de prensa celebrada en Compostela para presentar os actos conmemorativos do 30 aniversario.

Segundo Díaz Pardo, a institución segue vivindo grazas ao traballo "desinteresado" de persoas como o director e a secretaria do Museo, e de outros nomes como os de Xusto Beramendi e Luciano García Alén. "O problema é que todos eles morrerán, eu o primeiro, e o tempo vence as cousas", reflexionou o intelectual galeguista.

O debate está aberto, e será abordado no seno do Padroado, onde existen diferentes opinións. Así o deixou patente o director do Museo, quen defendeu a independencia da institución para a súa "liberdade de expresión e programación", mentres que para Díaz Pardo "debería pasar a unha institución pública".

Nova de Galicia-Hoxe.com

Presentación do libro "Retallos da Memoria" sobre a represión franquista en Ferrrolterra

A Asociación Memoria Histórica Democrática presentará o libro Retallos dá memoria o vindeiro xoves na Biblioteca Municipal de Narón, ás 20.00 horas.

A obra, dunhas 200 páxinas, componse de oito historias de veciños da comarca, xente non relevante con algo que contar. Entre elas, está a do debuxante Siro López contada pola súa irmá, «unha crónica preciosa e emotiva», segundo o presidente da asociación, Manuel Fernández .
Aínda que é a primeira publicación desta organización, aseguran que lle seguirán máis, a medida que as familias conten as súas historias.

«Retallos da Memoria» é unha iniciativa da Asociación Cultural Memoria Histórica Democrática que pretende trazar, a traverso de súas lembranzas ou das dos seus familiares e achegados, apuntes biográficos de xentes que desde as máis diversas posicións enfrontaron o levantamento fascista de 1936 e sofriron a represión en carne propia e -as máis das veces- tamén na de súas familias.

Este libro contén as historias de:
1 .- A FAMILIA DE RUDESINDO DÍAZ BECEIRO E BENIGNA CORRAL YÁÑEZ (e morte de seu fillo Rudesindo Díaz Corral).
2 .- A FAMILIA CARRODEGUAS.
3 .- FELIPE NOGUEROL OTERO.
4 .- PLÁCIDO CARRO SERANTES.
5 .- MODESTO DEL RÍO.
6 .- MANUEL LANDEIRA MANEIROS.
7 .- DAVID FERNÁNDEZ DOPICO.
8 .- ANTÍA PEÑA DÍAZ.

Asociación Cultural Memoria Histórica Democrática
- Ateneo Ferrolán, 202-204. 15001 Ferrol
memoriahistoricademocratica@gmail.com
http://www.memoriahistoricademocratica.org/

As Pontes do século pasado

Nos anos 50 do século pasado non tiñamos unhas grandes chemineas na paisaxe local nin unha reputación internacional de serén un dos maiores productores de enerxía e de polución, mais comenzábase a transformar unha sociedade agrícola e gandeira nunha máis moderna e industrial.

Imaxe enviada por Dani Bouza.
Graciñas meu por este agasallo.

Exposición II República Española. 75º Aniversario (1936-2006)

Do 14 ao 29 de Setembro

Lugar: Hall Centro Cultural “A Fábrica”.

Horario: De luns a venres. De 9 a 22 horas.

Co gallo do 75º aniversario da II República Española, o Ateneo Republicano de Galicia (ARGA) achega ao Concello de Oleiros unha exposición sobre os chamados anos de “normalidade” (1931/1936), deste importante período histórico, resaltando en particular os seus logros democráticos e a vixencia actual dos mesmos.

Os distintos paneis que integran a exposición reproducen un conxunto de documentos gráficos orixinais (fotos, imaxes, deseños, artigos de prensa) e textos propios explicativos. Estas son algunhas das temáticas explicadas:A tradición republicana en Galicia e no resto do país: 1ª República.A proclamación da II República.A Constitución Republicana do 9 de decembro de 1931.As diferentes políticas postas en marcha neses anos en materia de familia, ensino, economía, cultura, teritorio, etc…A fronte popular de febreiro de 1936.O Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936.O Ateneo Republicano de Galicia.

Unha escavación na Fonsagrada comeza a campaña de exhumacións en Galicia

Un equipo formado por arqueólogos, membros da oenegué Psicólogos sen fronteiras e voluntarios inician hoxe, na Fonsagrada, as tarefas de exhumación de 15 militares do bando republicano falecidos durante a Guerra Civil. Está previsto, segundo informou onte axéncia Efe, que as tarefas de exhumación dos corpos -os militares morreron na Fonsagrada, pero están enterrados nunha fosa común en Grandas de Salime, concello asturiano que limita co fonsagradino- comecen ás 10 da mañá.

Os falecidos, un comandante e 14 membros do Batallón Galicia, foron capturados no alto do Acebo , cerca do límite de Galicia e de Asturias, a finais do mes de outubro de 1937, mentres regresaban a Galicia desde a outra comunidade, que pouco antes caera en poder das tropas franquistas. Os integrantes do grupo procedían de diversas localidades das provincias de Lugo e da Coruña.

A fosa da Fonsagrada é a quinta que se vai abrir en Galicia. A primeira exhumación na comunidade fíxose en 2003 en Soutadoiro (Ourense), onde estaba enterrado Miguel Cardeñas Lozano, un xienense convertido a guerrilleiro nos montes galegos. Desde entón, recuperáronse os corpos doutros sete galegos fusilados en Portomarín (1), O Vicedo (2) e As Pontes (4). O arqueólogo que dirixirá a exhumación da Fonsagrada, o vasco Javier Ortiz, prevé que os traballos se prolonguen durante catro días dada a complexidade do terreno no que está a fosa e debido ao número de corpos. Os restos serán trasladados ao País Vasco, onde o equipo de antropoloxía forense lles practicará as probas correspondentes, entre elas as de ADN, para proceder á identificación dos corpos para posteriormente entregarlle os restos ás familias.

+ na Opinión da Coruña

+ MEMORIA HISTÓRICA EN GALICIA

+ Imágenes contra el olvido