As Encrobas, a diálogo aberto

Texto de alismile en amigus.org:

La voz en off de una señora nos dice que sólo mentiéndonos en su cabeza y viendo lo que ella ve podría lograr que entendiésemos As Encrobas. Así empezaba "As Encrobas. A ceo aberto". Y no sé si el documental lo consigue, pero al menos nos acerca mucho a lo que ocurrió allí en los 70 y a lo que sigue ocurriendo a día de hoy.

La sorpresa de los niños de la época al ver a los más viejos del lugar coger sus aperos y alzarlos en contra de la injusticia, que en aquellos momentos se materializaba en una barrera de guardias civiles repartiendo palos. La imagen de una anciana cogiendo por la solapa a un picoleto, con la mayor de las valentías, y exigiéndole que se fueran de allí. Las lágrimas de emoción que asoman en los ojos de los entrevistados al rememorar los sucesos. El recuerdo a la valentía de las mujeres de la aldea, que formaron primera fila de una barrera en la que llevaron más palos que alegrías. Moncho Valcarce. Un joven electrocutado. E incluso la exposición de los jefes de Limeisa, contándonos esa relación tan amigable y ese trato tan cordial y agradable con los vecinos e incluso que nos digan que respetan ¡al máximo! el medio ambiente. Todo esto y más. Son relatos de una historia con la que el director quería trasladarnos el sentimiento que lo acompaña desde pequeño, cuando empezó a entender lo que allí estaba pasando, hasta hoy, cuando ya ha visto desaparecer muchas aldeas de la forma más rastrera. El sentimiento de injusticia, creo, fue generalizado entre los espectadores.

El paralelismo con la historia de As Pontes se puso de manifiesto en la mesa redonda que siguió a la proyección, con las intervenciones de Xose Bocixa, el director, Servando Rochela, vecino de As Pontes, y un vecino de Cerceda miembro de la asociación vecinal A Lousa, además de las del propio público asistente, que formulaba sus preguntas y opinaba desde su propia historia. Se abría así un debate muy interesante, donde si algo quedaba claro es que la gente no dejó pisotear sus derechos por unas empresas que no jugaron limpio.

Rochela nos contaba cómo boicoteaban, tirando de una cuerda, las cintas de la mina para parar la producción. Cómo después tuvieron que hacerlas "descarrilar". Cómo la empresa pretendió expropiar a precio de saldo, como quien va a un todo a cien, ofreciendo cantidades irrisorias, unas 5 veces inferiores a lo que por ley correspondía, pero acompañando la oferta con un puesto de trabajo, para luego exigir, desde dentro, la venta de otras tierras... Y cómo unos callaron y otros siguieron peleando.

El vecino de A Lousa, cuyo nombre desconozco, también nos contaba lo que está viviendo ahora. Viven pegados al parque de carbones, dado que la empresa no quiso comprar esos terrenos, saltándose cualquier tipo de perímetro de seguridad. Todos los días dejan los alimentos recién cogidos de la huerta en vinagre, para que se le caiga el polvo acumulado del carbón. Todos los días la ropa que dejan a secar vuelve de color negro a casa. Todos los días respiran mierda. El sulfato cálcico de las emisiones supuestamente les iba a venir de perlas para las tierras y sin embargo allí hay hasta titanio. Desde retener a tres personajes, por los que les vino la guardia civil a chaparrón, hasta cortar la carretera ellos solos. No saben ya qué hacer. "Ata que matemos a un non nos farán caso", afirma su madre siempre. Piden soluciones y pasan de ellos, es la razón de su asociación.

También se plantearon cuestiones de cara al futuro. Como la de reclamar la devolución de las tierras por parte de unos 140 expropiados o el qué sucederá cuando cierre la mina y tengamos un lago. Xose Bocixa comentaba que la única forma de conseguir que el uso y disfrute de sus futuras instalaciones sea público pasa por reclamar la reversión de las tierras.
También hubo mención a Choiva Ázeda, organizadores del evento, que fueron los grandes obviados por algún medio de comunicación.

No me extiendo más, ahora es turno de que contéis vuestras impresiones del documental, pero sobre todo que compartáis vuestras experiencias sobre las expropiaciones en As Pontes. Así que os invito a que lo hagáis aquí.

Visitar este enlace: amigus.org

Os problemas do chabolismo

Os barrios marxinais acubillan en Galicia a unhas 4.000 persoas

A pesar da redución da delincuencia, o rexeitamento social retarda a integración étnica

A polémica xurdida a semana pasada porque un centenar de veciños de Vilarchán están dispostos a pagar 250.000 euros a escote para comprar unha casa co fin de que non a adquira unha familia xitana deu a volta a España a través dos medios de comunicación, pero reflicte a realidade das preto de catro mil persoas que actualmente residen en barrios marxinais repartidos por toda Galicia: o camiño cara á integración étnica está a chocar co rexeitamento social por mor de prexuízos nos que pesa máis a historia que a actualidade.

Os poboados ou barrios marxinais -en Viveiro dáse a circunstancia de que os xitanos residen, na súa maioría, nos seus pisos, e non nun asentamento- encóntranse repartidos dunha forma case homoxénea polas catro provincias galegas. A Coruña conta co poboado de Penamoa, onde residen unhas 170 familias; na área metropolitana da cidade herculina tamén se encontran xitanos en Culleredo. Ferrol e Narón, pola súa banda, repártense unhas mil persoas desta etnia, que viven en seis asentamentos. En Ribeira viven preto de 300 xitanos.

En Lugo continúa o poboado do Carqueixo, cunhas 200 persoas, pero pronto desaparecerá, xa que nas súas inmediacións está a construírse o novo hospital. As Lamas, en Monforte, é o principal núcleo xitano no sur da provincia, cunhas 64 persoas. O Vao, con 350 persoas, e dous campamentos en Vilagarcía, reúnen o groso da poboación xitana de Pontevedra. En Ourense localízanse en Maceda e nas vivendas que se construirán en Maside para aloxar a 24 familias.
A vintena de asentamentos galegos están dominados amplamente pola etnia xitana, pero tamén hai integrantes doutras colectividades, como a colonia de húngaros de Ribeira, os moinantes de Carballo, así como romaneses, portugueses e ata grupos que proceden da Europa do Leste.
Un factor común á maior parte das colectividades marxinais é que, a medida que pasan os anos, o chabolismo tende á desaparición e os residentes ou ben se van incorporando progresivamente a vivendas dignas, boa parte delas promovidas polas Administracións, ou alí onde antes dominaban a paisaxe as casetas de chapas de madeira e de ferro oxidado o ladrillo vai gañando terreo, e con el os servizos básicos.

O bum da construción
Ese cambio de costumes ten moito que ver co bum da construción porque, polo xeral, os poboados levantáronse nas inmediacións das cidades hai decenios e, nos últimos anos, o alto valor do chan obrigou á Administración e aos propietarios a articular fórmulas para recuperar esas extensións sen encrespar aos residentes. O sistema que se está empregando é a oferta de vivendas sociais, que non está exento de dificultades, xa que é necesario adaptar a unha nova forma de vida a persoas que naceron, creceron e ata envelleceron en fogares precarios.
Por tratarse de sectores socialmente marxinados, os medios de vida destes colectivos están moi limitados, xa que, como lles ocorre para acceder a unha vivenda digna, a súa incorporación ao mundo do traballo por conta allea encóntrase coa dificultade engadida de que teñen que demostrar non só aptitudes, senón tamén actitudes, por iso é polo que a gran maioría dos integrantes destas etnias víronse obrigados a optar por operar como autónomos e en actividades das que, polo xeral, foxen aqueles que se consideran cidadáns de primeira.

O mundo da chatarra, a venda ambulante, na que domina a de roupa e calzado nos mercadillos, e as atraccións de feira dan emprego a boa parte das persoas que residen nos barrios marxinais de Galicia, que complementan con ocupacións temporais na construción, a estiba portuaria e outros sectores que precisan traballadores para afrontar actividades esporádicas.

Dadas as limitacións que os colectivos étnicos teñen para incorporarse ao mundo laboral, algúns ven obrigados a recorrer a actividades ilícitas, aínda que dirixentes destes grupos aseguran que son a excepción e que ocorre o mesmo cos payos nas mesmas condicións de necesidade. A máis branda quizais sexa o furtivismo, e as duras pasan pola delincuencia.

Rehabilitación complicada
A pesar da fama que teñen os poboados de centros de distribución de estupefacientes, non hai constancia de que fosen detidos membros da etnia xitana nas grandes operacións policiais realizadas contra as mafias galegas. O menudeo de subsistencia é dominante e as toxicomanías non entenden de razas, se seica son máis terribles entre os integrantes destes grupos aos que entrar nun sistema de rehabilitación fáiselles máis complicado polos prexuízos propios e alleos.
Fuentes destas colectividades recordan que, nos seus casos, a droga non só mata aos seus fillos, senón que tamén dificulta a integración social dos seus membros, como se pode comprobar no caso recente de Vilarchán.

Reportaxe de Moncho Ares para a Voz de Galicia.
Esta información foi elaborada coa achega de Fran Espiñeira e Francisco Varel.

+ info: a discriminación por omisión contrasta coa loita interna pola integración

+info: erradicar as chabolas

Unha aldea abandoada de Xermade convertirase nun producto turísitco

O barrio do Cerqueiral, na parroquia de Piñeiro (Xermade), convertirase nunha aldea rural con itinerarios de sendeirismo ata as Fragas do Eume. O complexo de lecer terá, ademais, quads, cabalos e unha explotación gandeira onde xa hai 33 cabezas de bovino autóctonas, de razas caldelá e loura.

A aldea, con tres casas centenarias e sen habitantes desde fai 40 anos, foi adquirido pola emprendedora Rocío Villarnovo García, unha ferrolá que xa se empadroou en Piñeiro, segundo informa o diario O Progreso na súa edición impresa de hoxe.

Villarnovo explicou a EFE que a súa infancia transcurriu entre dúas aldeas de Valdoviño, "por lo que mi relación con el mundo rural es natural y, ahora que estoy acabando la carrera, voy a iniciar un proyecto a largo plazo que comenzó con la compra de 65 hectáreas de monte en una aldea abandonada de Xermade (Lugo)".

"Quiero poner en marcha -añadeu- mi primera explotación ganadera que estará relacionada con la futura aldea de turismo rural que proyectamos en O Cerqueiral, en el municipio de Xermade".

O Informe "Destrucción a toda costa" detecta 43 puntos negros no litoral galego

Galicia ten dous puntos negros menos no litoral que no ano pasado, 43 fronte ós 45 do 2006, pero os datos son máis alarmistas: 6.000 vivendas ilegais e 800.000 en proxecto, unha cifra similar ás construídas en toda a historia, e casos de corrupción urbanística agromando sen cesar, segundo informa a organización ecoloxista Greenpeace no seu informe Destrución a toda costa, presentado onte.

No ránking negro a nivel de España, Galicia ocupa o terceiro lugar só por detrás de Andalucía e Canarias, con 16 tramas nos xulgados e plans para construír máis de 8.000 amarres deportivos, e cun dato significativo: só un dos 86 municipios costeiros, o da Pobra do Caramiñal, adoptou o seu plan urbanístico á Lei do solo, o que dá unha idea para o colectivo "da permisividade e o descontrol practicado pola Xunta en anos anteriores".
Un dos autores do informe do 2007, Miguel Ángel Soto, sinala un antes e un despois da tristemente célebre operación Malaia e afirma que a nosa comunidade non é allea a este fenómeno. "Despois do caso de Marbella asistimos a un despertar da Fiscalía respecto dos delitos de ordenación do territorio e Galicia é moi sinalada con 16 tramas de corrupción moi significativas".

Ademais, o experto de Greenpeace indica que a autonomía ten o 16 por cento da costa ocupada, "un dato que pode non parecer moi significativo, pero que está por enriba da media estatal, situada nun 14", e expresa unha alegría contida por lograr un cambio nas prácticas e na mentalidade co logro da Lei de medidas urxentes de protección do litoral aprobada pola Xunta, aínda que apunta: "A experiencia que temos con estas normativas de blindaxe da liña dos 500 metros é que se acaban incumprindo porque hai intereses económicos dos promotores e os que teñen competencia na materia, polo que ademais de lexislar, cómpre manter un control".

A provincia galega máis ameazada é Coruña, con 24 puntos negros cercadas polo ladrillo, o ­aumento descontrolado dos campos de golf e dos portos deportivos, os efectos do cambio climático, que estiman un retroceso medio da costa de 35 metros para o 2050, ou a escasa depuración das augas. SÉguelle Pontevedra, con 12, e Lugo, con sete puntos conflitivos. Entre as súas numerosas demandas, os autores de Destrución a toda costa esixen da Administración galega un Plan de Portos Deportivos que fale alto e claro sobre a súa acción no medio.

Artigo completo en Galicia Hoxe

Descarga-lo informe completo dende o web de Greenpeace

Ecoaldeas, sembrando as bases para unha vida sostible

As ecoaldeas plantexan unha forma de vida cotiá dirixida a reducir o impacto ó que sometemos o planeta. Con principios ecolóxicos e culturais, estas comunidades viven entre a utopía e a necesidade social.

Están formadas por persoas que deciden unirse ó movemiento das comunidades sostibles atraídas sobre todo polo contacto coa natureza. Organízanse en forma de pequena vila ecolóxica, normalmente repoblando pobos abandoados, e viven e traballan tratando de facer un bo uso da terra e dos séus fluxos de enerxía para cultivala e obter recursos. Cultívanse hortas buscando ser autosuficientes e aprovéitanse ó máximo as enerxías alternativas, como a solar, os residuos son reciclados e lévanse a cabo traballos comunais, como a construcción de cooperativas o a rehabilitación das casas.

ler o artigo

Podedes atopar máis información na páxina da RIE (Rede Ibérica de Ecoaldeas) formada por asentamentos sostibles situados na península ibérica que colaboran e se apoian mutuamente.

O turismo rural galego non xera beneficios no seu contorno

As casas rurais créanse con ánimo de especular. Así de taxativa se pronuncia a xeógrafa Marion Sparrer, autora dun estudo sobre este fenómeno no noso país. Segundo explica, os establecementos deste tipo non teñen vínculos cos espazos nos que se localizan e non conseguen producir un impacto positivo no seu contorno. Ao tempo, a investigadora sinalou que en Galicia non se desenvolveu un sistema turístico previo ao desenvolvemento do sector.

Marion Sparrer explicou que é moi frecuente que as casas de turismo rural convértanse en «obxectos de especulación inmobiliaria». E é que, segundo a autora do informe, hai persoas que compran casas para convertelas en aloxamentos turísticos, pero co único obxectivo de beneficiarse das subvencións. Segundo o razoamento desta especialista, doutora en Xeografía e Historia e profesora na Escola Universitaria de Turismo da Universidade da Coruña, o proceso habitual que seguen estes propietarios con ánimo especulador é que, cando vence o prazo do compromiso legal coas administracións públicas, a casa volve ser obxecto de especulación, polo que ou ben se pechan como tales aloxamentos para pasar a uso privado, ou se venden. Tamén é frecuente que sexan arrendadas a terceiros, que levan a cabo a actividade turística mentres non transcorre o prazo legal establecido.

+ info

As urnas penalizan os desmáns urbanísticos fronte ao control legal

Os escándalos urbanísticos que sacudiron nos últimos meses boa parte da costa galega, con intervencións da Xunta que derivaron na paralización de achaiaduras municipais, depararon máis penalizacións do electorado que as restricións impostas polo Goberno autónomo para ordear o desenvolvemento do litoral. Aínda que os cambios de governo son máis numerosos no sur que na costa cantábrica, os máis significativos son os de Ribadeo e Burela.

O BNG, que denunciou varias actuacións urbanísticas irregulares en Ribadeo, está en disposición de relevar ao PSOE na alcaldía. A Xunta ten incoados expedientes sancionadores por 21 actuacións nese municipio e por 4 en Burela, onde o PSOE arrebata o bastón de mando ao PP. En cambio, as urnas deron continuidade ás alcaldías doutros puntos conflitivos, como Foz (PSOE), Viveiro (PSOE) ou Barreiros (PP). Tampouco nos gobernos locais da Costa da Morte rexístranse mudanzas rechamantes, coa excepción de Muxía. No sur de Vigo, o PP recibe paus elocuentes en Gondomar (que pasa ao BNG) e Nigrán (PSOE). Con todo, retén o poder en Tui, a pesar de que Fernández Rocha perde a maioría absoluta.
imaxe: Costa de Sanxenxo

+ info aquí

A asociación PARQUE ROSALÍA DE LUGO constitúese formalmente en maio de 2006, pero xa leva traballando dende hai uns catro meses atrás como plataforma. Trátase dun grupo numeroso de cidadáns indignados polo que se quere facer a carón do Parque de Rosalía e deciden coordinar esforzos. Moitos dos que vivimos preto da zona afectada fomos os primeiros en decatarnos do que alí se pretendía facer. Isto levounos tempo asimilalo porque non podíamos crer o que os planos nos mostraban. Pouco a pouco foise recabando información sobre a futura urbanización e foi entón cando se decidiu dalo a coñecer a máis persoas que puidesen ignoralo, xa que isto afecta a tódolos cidadáns lucenses.

Na noite deste mércores ó xoves 17, terá lugar unha acampada xunto ó mirador do Parque Rosalía, como protesta contra o proxecto de edificación dos 6 EDIFICIOS DE 6 PLANTAS nas costas do Parque, e con motivo da homenaxe a Rosalía de Castro no “Día das letras galegas”.

ACTIVIDADES NO PARQUE ROSALÍA:
>> MÉRCORES 16:
19:30 Acampada
20:30 Juanjo Rodicio, cantautor e contacontos
>> XOVES 17:
A partir das 10:00 h.
- Exposición sobre a edificación con infografías e fotografías desde o mirador
- Reparto de dosier informativo sobre o proxecto, reparto de libros e recollida de lixo
Ás 13:00 h. ofrenda floral no monumento a Rosalía, recital poético e concerto de viola
A partir das 13:30 h.
- Grupo musical e xantar

+INFO en Parque Rosalía

O II FORO DO FEÍSMO CONCLÚE CON ÉXITO

Os contidos do foro darán lugar a unha publicación.
O II Foro Internacional do Feísmo, «Construír un País: a rehumanización do territorio», deu lugar a interesantes intervencións e debates.

A organización deste II Foro do Feísmo valora de forma moi positiva os resultados, a brillantez e mesmo a enerxía que transmitiron os participantes nas súas exposicións e nos debates posteriores. Todo o decorrer do Foro foi rexistrado videograficamente, e as achegas dos seus participantes serán publicadas en forma de libro proximamente.

Para o que lle interese descargar a publicación do I Foro:
http://www.feismo.com/descargas.html

O Parlamento aproba a lei de medidas urxentes para protexer o litoral galego

Impedir desenvolvementos urbanísticos a menos de cincocentos metros da costa mentres non se adecúen as normativas dos concellos ou ata que entre en vigor o Plan de Ordenación do Litoral. Este é o fin que persegue lei de medidas urxentes que aprobou onte o Parlamento de Galicia e que lle afecta ao 1% do chan urbanizable do país e ao 13% da superficie dos municipios costeiros.

Ler artigos na prensa: O Faro de Vigo, A Voz de Galicia, O Correo Galego, O País.

Primeiras instantáneas e impresións da queixa cívica "Galiza non se vende"

A manifestación celebrada este domingo en Santiago de Compostela conseguiu reunir a uns 3.000 cidadáns, a pesares da pouca atención adicada polos medios de comunicación masivos, principalmente pola Voz de Galicia, que non publicou nengunha nota de prensa das que lle foron enviadas polos organizadores.

A protesta cívica foi convocada por máis de 40 colectivos sociais (sen vinculacións con nengún partido político, nen organizacións sindicais) co fin de chama-la atención da clase política sobre a situación caótica da ordeación do territorio e da depración dos espazos patrimoniais naturais e culturais.

Da vila das Pontes deronse cita en Compostela un bo número de membros da Plataforma Cidadá en Defensa do Patrimonio das Pontes, entre eles socios da nosa asociación, que de forma conxunta colaboramos na convocatoria do acto no noso municipio e na comarca eumesa.

A xornada desenvolveuse nun ambiente festivo e moi cordial entre os participantes, servindo de foro para aumentar as relacións de cooperación entre as distintas asociacións comarcais. Esto tipo de xuntanzas, sen lugar a dúbidas deberán ser repetidas, para que cada vez máis xente se poida sumar o lema da manifestación: "Galiza non se vende. Terra viva e vida digna para tod@s".

Ler artigo relacionado no País

A ondada depredatoria, o feísmo e a violencia catastral

Artigo pubricado no País por Manuel Rivas, no que fala da manifestación deste domingo en Santiago, entre outras cousas relacionadas.

Xente como area. Un mar de xente. Iso é o que debía haber este vindeiro domingo en Santiago, na convocatoria contra a desfeita urbanística e a degradación ambiental. Para manifesto atinado o que nace co lema Galiza non se vende.
É unha chamada que, esta si, marca un tempo: o reloxo en hora da conciencia da humanidade galega. Exemplar tamén o xeito en que se organiza, coa unidade en rede, sen dirixismos, de máis de 40 asociacións ecolóxicas, dende a internacional Greenpeace (imprescindíbel a lectura do informe Destrución a toda costa) a colectivos nacidos en loitas concretas ao estilo Fusquenlla de Pontedeume, pasando pola teimosía histórica de Adega. Compostela vai ser escenario do xeito vangardista de ser e estar no mundo: pensar no universal e actuar in situ, pensar na Terra toda e actuar na propia terra.

le-lo artigo completo

BANNER DE MANIFA DO 6 DE MAIO

Temos 2 cartazes para anuncia-la manifestación do vindeiro 6 de maio na defensa dunha terra viva e unha vida digna para todos:

Unha protesta motivada pola preocupacion de amplos sectores da sociedade galega pola degración do territorio.
2 cartazes pero somentes unha mensaxe: Galiza non se vende.

Manifestación en defensa do patrimonio natural e cultural, e dunha vivenda digna

Manifestación en Santiago de Compostela!!

*Sairá o domingo 6 de maio ás 12:00 dende a Alameda percorrendo as rúas Senra, Praza de Galicia, Doutor Teixeiro, Praza de Ponte Castro, Horreo, Praza de Galicia, Rúa Nova e rematando na Praza da Quintana. Ao longo desta semana enviarase a comunicación á Delegación do Goberno e ao Concello de Santiago.

* Colectivos adheridos: *Polo de agora manifestaron o seu apoio os seguintes colectivos: Salvemos Monteferro, Luita Verde, Fusquenlla, Foro Social de CangasComité, Cidadán de emerxencia da ría, Verdegaia, Ortigueira sostible, Greenpeace, Amigos da Terra, ADEGA, FEG, Comisión para a reunificacion de galicia e portugal, Colectivo nacionalista de Marín, Asociación na Defensa do Parque Rosalía de Castro, SOS Courel, Plataforma Quilmas, Plataforma contra a Piscifactoría de Costa GalloufaNatura Celtica, Cies Artesanais S. Coop. Galega, Centro Social A Revolta, Bouzas Móvete, Grupo de Axitación Social (GAS), Caleidoskopio, Asociación de alumnos da facultade de informática de a Coruña e Asociación Cultural Choiva Azeda de As Pontes.

Debemos sumar cantos máis colectivos mellor polo que pedimos que cada un de vos faga de altofalante da convocatoria na súa comarca contactando con todos aqueles que puideran ter interese en participar.

*Contactos:
Xosé Reigosa (Salvemos Monteferro) - salvemosmonteferro@gmail.com. Tfno.- 647 965 193
Antón García Carballeira (Fusquenlla) - fusquenlla@sospontedeume.com
Xan Duro (Verdegaia) - info@verdegaia.org Tfno.- 675 680 477
Jose Manuel Casais (Plataforma Quilmas) - kilmasjm@wanadoo.es Tfno.-> 687 531 513

Ficción de la realidad de la vivienda

Las tomas se realizaron en un único día. Esto quiere decir que no se escogieron las declaraciones más alucinantes para el video,sino que lo dicho en pantalla muestra la más absoluta “normalidad”. Este video se está utilizando en las campañas para el derecho a la vivienda y contra de la violencia inmobiliaria y urbanística:
Consulta: bcn.vdevivienda.net
Consulta: bcnviu.org

Este video ha sido censurado en Youtube.
Este video seguirá circulando.

para ve-lo video clica equi